Dotarły do nas informacje o próbach podszywania się pod Kancelarię Adwokacką Michała Gajdy oraz pod adwokata Michała Gajdę.
Aktualne i jedyne prawdziwe dane kontaktowe publikowane są wyłącznie na tej stronie.
We have received information about attempts to impersonate our Law Office and attorney Michał Gajda personally.
The official and only genuine contact details are published exclusively on this website.
Tymczasowe aresztowanie jest najsurowszym środkiem zapobiegawczym przewidzianym w polskim procesie karnym. Jego zastosowanie oznacza faktyczne pozbawienie wolności osoby, wobec której nie zapadł jeszcze wyrok skazujący. Z tego względu ustawodawca jednoznacznie wskazuje, że środek ten powinien mieć charakter wyjątkowy i być stosowany wyłącznie wtedy, gdy inne, łagodniejsze środki nie są w stanie zabezpieczyć prawidłowego toku postępowania.
Praktyka postępowań karnych pokazuje jednak, że tymczasowe aresztowanie bywa traktowane nie jako wyjątek, lecz jako standardowy instrument procesowy, często wykorzystywany w sposób nadmierny, automatyczny i niewystarczająco uzasadniony.
Kodeks postępowania karnego wyraźnie wskazuje, że tymczasowe aresztowanie może zostać zastosowane jedynie wówczas, zebrany materiał dowodowy uprawdopodabnia popełnienie przestępstwa oraz zachodzi co najmniej jedna z ustawowych przesłanek jego stosowania:
Jednocześnie sąd każdorazowo powinien rozważyć, czy cele postępowania mogą zostać osiągnięte przy zastosowaniu środków wolnościowych, takich jak dozór Policji, poręczenie majątkowe czy zakaz opuszczania kraju. W teorii konstrukcja ta tworzy realne gwarancje procesowe. W praktyce jednak bardzo często obserwuje się schematyczne sięganie po areszt, bez pogłębionej analizy rzeczywistej potrzeby jego zastosowania.
W uzasadnieniach wniosków o tymczasowe aresztowanie prokuratura najczęściej powołuje się na obawę matactwa procesowego, grożącą surową karę albo ryzyko ucieczki. Problem polega na tym, że przesłanki te nierzadko mają charakter czysto hipotetyczny i nie są poparte konkretnymi faktami.
Sama możliwość utrudniania postępowania nie jest wystarczająca do zastosowania aresztu. Konieczne jest wykazanie realnej, a nie abstrakcyjnej obawy, że podejrzany podejmie określone działania. Tymczasem w praktyce sądowej spotyka się uzasadnienia, w których powtarzane są ogólne formuły, pozbawione indywidualnej oceny sytuacji konkretnej osoby. Czasami wręcz ma się wrażenie szablonowego kopiowania uzasadnień postanowień o zastosowanie tymczasowego aresztowania.
Jednym z najbardziej problematycznych zjawisk jest traktowanie tymczasowego aresztowania jako narzędzia ułatwiającego prowadzenie postępowania przygotowawczego. Areszt bywa stosowany po to, aby „zabezpieczyć” czynności procesowe, wymusić określoną postawę procesową podejrzanego lub ograniczyć jego aktywną obronę.
Takie podejście pozostaje w sprzeczności z zasadą domniemania niewinności oraz z konstytucyjnym standardem ochrony wolności osobistej. Środek zapobiegawczy nie może pełnić funkcji represyjnej ani być substytutem sprawnego prowadzenia śledztwa.
Szczególnie poważne wątpliwości budzi praktyka wielokrotnego przedłużania tymczasowego aresztowania. Każda kolejna decyzja w tym zakresie powinna być oparta na aktualnej analizie materiału dowodowego oraz rzeczywistych potrzebach postępowania. Tymczasem często spotyka się uzasadnienia, które w istocie powielają wcześniejsze argumenty, bez wskazania nowych okoliczności.
Długotrwałe stosowanie aresztu, zwłaszcza w sprawach skomplikowanych, prowadzi do sytuacji, w której środek zapobiegawczy zaczyna pełnić funkcję kary, mimo braku prawomocnego wyroku, często określanej przez klientów jako „kara na zaś”.
Choć formalnie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania decyduje sąd, to ciężar argumentacji spoczywa na prokuraturze. Rola obrony polega na wykazaniu, że przesłanki aresztu nie istnieją lub mogą zostać skutecznie zneutralizowane przy użyciu środków wolnościowych.
Skuteczna obrona na tym etapie wymaga aktywności, doświadczenia procesowego oraz umiejętności szybkiej analizy materiału dowodowego. Brak reakcji lub bierna postawa często skutkują utrwaleniem aresztu na kolejne miesiące.
Tymczasowe aresztowanie wywołuje skutki, które daleko wykraczają poza ramy samego postępowania karnego. Utrata pracy, powstanie długów, rozpad relacji rodzinnych, stygmatyzacja społeczna czy pogorszenie stanu zdrowia psychicznego to realne następstwa, które dotykają osoby ostatecznie uniewinniane lub wobec których postępowanie zostaje umorzone.
Z perspektywy praktyki karnej trudno uznać, że skutki te są odpowiednio kompensowane przez późniejsze środki odszkodowawcze.
O nadużyciu tymczasowego aresztowania można mówić w szczególności wtedy, gdy środek ten jest stosowany bez realnej konieczności, na podstawie ogólnikowych przesłanek, bez rozważenia alternatyw, a następnie automatycznie przedłużany. W takich sytuacjach areszt przestaje być instrumentem zabezpieczającym postępowanie, a zaczyna pełnić funkcję środka presji.
Ochrona przed takim nadużyciem wymaga szybkiej i zdecydowanej reakcji obrońcy już na etapie pierwszego wniosku prokuratury.
Tymczasowe aresztowanie nie jest i nie powinno być standardem. Jest środkiem wyjątkowym, ingerującym w jedno z podstawowych praw człowieka, czyli wolność osobistą. Każde jego zastosowanie powinno być wnikliwie analizowane, a każda decyzja sądu wnikliwie i szczegółowo uzasadniona.
Z perspektywy praktyki karnej jedno pozostaje niezmienne: im wcześniej podejrzany korzysta z profesjonalnej obrony, tym większa szansa na uniknięcie aresztu lub jego skuteczne uchylenie.
Adw. Michał Gajda, absolwent Uniwersytetu Szczecińskiego, Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego oraz Uniwersytetu Jagiellońskiego. Ukończył studia podyplomowe z prawa medycznego oraz prawa karnego skarbowego i gospodarczego. W swojej codziennej praktyce zajmuje się obroną w sprawach karnych, w tym o przestępstwa typowo kryminalne, przestępstwa gospodarcze i skarbowe, a także prowadzi obronę lekarzy w sprawach o w tym tzw. błędy medyczne. Jako specjalista od prawa medycznego, reprezentuje podmioty lecznicze z całej Polski, prowadzi szkolenia dla medyków, jest wykładowcą Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego, a także uczestniczy w pracach Rady Ekspertów Parlamentarnego Zespołu ds. Medycyny Estetycznej.
